Toevoegen reactie

Bericht waar u op reageert

Radeloze mama
 
16-06-2016
Ik ben echt ten einde raad. Sinds 02/11/2015 ben ik mama van een tweede zoontje. Al vanaf de eerste dag was hij onrustig misschien door keizersnede? We hebben alle soorten melken geprobeerd tot de meest hypoallergene nutramigen AA, medicijnen voor verborgen reflux, niets hielp. Hij at zo slecht dat hij eens is opgenomen in het ziekenhuis met uitdroging. Hij huilde 10 uur aan een stuk per dag en s' nachts. Op 11 weken zijn we op initiatief van KA begonnen met groentepap en 2 weken nadien met fruitpap. Dat ging heel goed. Hij komt nu goed aan in gewicht( melk is nog steeds een probleem). Echter het huilen en krijsen en slapen. Hij is nu bijna 8 maand en nog steeds zijn onze nachten vreselijk, tot 20 keer tutje geven. In de dag is hij ook steeds aan het zeuren wat overgaat in krijsen. Hem laten Wenen heb ik al veel gedaan. Dan krijst hij zichzelf nat van het zweet, valt dan voor hoogstens een uur in slaap om terug wakker te schieten en het begint opnieuw. Ik ben er stillekes aan onderdoor aan het gaan door chronisch slaaptekort( werk sinds 4 maanden terug). Hij gaat naar een kinderdagverblijf maar daar doet hij net hetzelfde. Ze hebben mij hier al meermaals over aangesproken.!Meestal zit hij met roodomrande ogen ergens in een uithoek omdat hij alle kindjes uit hun slaap houdt. Het is zelfs zover dat ik bang heb van een weekend of vakantie want dan ben ik er de hele dag bij. Nu na een weekend ben ik kapot en de week moet dan beginnen. Tot nu lukte me het om afleiding te zoeken in het werk maar nu ben ik op. Ik kan de slaap zelfs gewoon niet meer vatten. Zelfs met slaapmiddel. Ik maak dan fouten op het werk wat niet in dank wordt afgenomen waardoor ik nergens mijn eigen goed voel. Ik ben zeer agressief en kortaf naar mijn oudste zoon en man omdat ik het gewoon niet meer aankan. Ik kan niet genieten van mijn kinderen door het gekrijs. Ik heb zo uitgekeken naar de 12 weken drempel maar we zijn 5 maanden verder en het houdt gewoon niet op. Ik loop dikwijls met oordoppen en oortjes met muziek te Wenen en mijn huishouden te doen. Mijn man helpt me waar mogelijk maar wordt zelf ook stapelzot en chagrijnig van. We maken dan ook veel ruzie. Hij wil ook nooit erover praten of naar me luisteren want zijn motto is we kunnen er toch niets aan doen dus we zwijgen en doen voort. Voor mij is deze situatie stillekes aan onhoudbaar. Ik heb wel antidepressiva van dokter gekregen maar dat helpt me niet om eens te slapen of het huilen weg te krijgen. Ik vraag me af of er nog mensen zijn die dit hebben meegemaakt en wat hun geholpen heeft om te ontspannen of te aanvaarden. Ohja een osteopaat hebben we ook al geraadpleegd zonder enig effect.

Reactie